درون !
می نگرم ...
به دنیا
به زیباییایش که در قلبم جا دارد
درون قلبی که آشوب است
مانند رودخانه های غران در پس کوه های سر به فلک کشیده که می غرد
اما بی صدا
طوفانیست بی انتها
...
ویران می کند
مانند خشم مادر طبیعت
میلرزد می غرد می فشاند
اما بی نشان
بی صدا تر از نورِ خورشیدِ تابان
بی صدا تر از گرمای مهرِ خزان
رسوا تر از عاشق
به آرامش عشق ...
دلنوشته و نگاره : اَشـــکان
+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم تیر ۱۳۹۴ ساعت 17:9 توسط اَشــــکان
|
اگه چیزی داشتم خودش می نوشت !